29/6/2007 - Gitmiyorum..

Bir günlük karışıklığın ardından düşünceli bir gece geçirdim..

Problem olan tek şeyin söz konusu işin "tam olarak ne olduğunu bilmeyişim" olduğunu düşündüm..

Mantıklı bir şekilde birkaç dakika düşününce yapmam gerekenin arayıp sormak olduğunu anladım..

Aradım, Pazartesi veya Salı gelebileceğimi, ama önce iş hakkında çok ayrıntılı bir bilgi istediğimi söyledim..

Verdiler..

Gitmiyorum.. :)

En azından şimdilik..

28/6/2007 - Haydaa..

Az önce İstanbul'dan bir firma iş görüşmesine çağırdı..

Üstelik ortada fol yok yumurta yok..

Benim haberim yok hiçbir şeyden..

Başvurmadım (en azından ben)..

"Elimizde CV'niz var" demese hayatta iş görüşmesi için aradıklarını tahmin edemezdim o derece yani..

Diyalog şöyle gelişti;

-Altan Bey'mi?

-Evet, buyrun..

-Ben ...., ....'dan arıyorum..

-Ee? :|

...

...

Çok yakın zamanda görüşmeye çağırıyorlar..

Yakın zamanda gidemem..

Gidemezdim yani, ama gidecem galiba..

Yani sanırım..

Gitsem mi acaba?

Bi kere iş bana göre mi?

İstiyor muyum bu işi?

"Değer mi?"

Sanırım gidip görüşmeden cevap bulamayacam bu sorulara..

Annem az önce aradı;

-Gideceksin dimi oğlum?

-Nereye anne?

-İş görüşmesine evladım..

-Seni demi aradılar, sen nerden biliyosun yaa? :s

...

...

Kafam karıştı..

Daha önce hiç aklıma gelmeyen bazı şeyler geçiyor aklımdan..

Aklımdan geçirmeye korktuğum şeylerdi..

Daraldım..

Kısmet diyelim..

26/5/2007 - Aferin sana, aferin landoro..

Emmoğlu'nun askerliği bitmiş, tezkereyi almış, haberin yok..

Diğeri askerliği bitirmişti, yarım yamalak görüştün, tatile çıkmış, ondan da haberim yok..

Öööyle salak salak bak sen tabi..

Hayır, çok önemli işler peşinde oradan oraya savrulan biri olsan, gam yemeyecem..

Nedir be?

Ayak işi vardır iki tane, bi de kendini oyalarsın ıvız zıvırla..

Kaç kere aradın adamı askerdeyken???

Neye yarıyosun ki, anlamıyorum..

Kime ne yararın var?..

Anlaşılan ingilizce bişeyler daha karalamak lazım bi aralar.. Böyle olmuyor..

25/5/2007 - Niye yaa niye?

Bi kere ilk olarak bu hava niye bu kadar kasvetli?

Nemden her yanım tutulmuş, ağrıyor..

Sonra niye kimse yapmak istediklerimi sormuyor?

Niye hep yapmak zorunda olduğum ve üşendiğim şeyler var?

Niye en olmadık yerde başıma olmadık şeyler geliyor? Hayat beni göt etmeyi niye bu kadar çok seviyor?

Ben niye bu kadar ayrıntıcıyım? Niye bu kadar kasıyorum kendimi?

Hayır zaten bunca stres niye?..

Niye becerdiklerimden pay sahibi çıkanlar oluyor sürekli?

Peki niye beceremediklerimin "tek sorumlu salağı" hep benim? Niye hep "ben demiştim"ciler dolanıyor etrafımda?.. Üstelik hiçbiri hiçbirşey demedi, demez...

Siz niye böylesiniz?

Dahası ben niye böyleyim?

Bıktım kardeşim bıktım yaa...

Siktirin gidin yaa hayatımdan..

Allah allaaah!...

20/5/2007 - Son günlerde...

İlk olarak yazmaya heveslendiğim şey hala gerçekleşmedi, bekliyorum, gerçekleşince yazabilirim..

Yazmaya da bilirim tabi, duruma göre değişir..

Arkasından çok sevindiğim birşey gerçekleşti..

Şu size daha önce bahsettiğim MAX3243C adlı yüzey monte entegre geldi..

Hatta 15 günden fazla oldu geleli..

Nihayet uğraşmaya vaktimiz oldu ve 1cm-0,5cm boyutlarında ayaklarını zor gördüğümüz bu entegreyi kartın üzerindeki ile değiştirerek 3 senedir yatan P4 2,0 Ghz bir dizüstü bilgisayarı yeniden hayata döndürdük..

Entegre RS232 (seri) portunu çalıştırıyordu (bozulması ayrı bir hikaye zaten) onu çalıştırmadan makineyi monte etmemeye yemin etmiştik..

Tam 3 sene önce 1 günde söktüğümüz bilgisayarı yine 1 günde topladık..

Hiç ümitli değildik, ama sonuç beklendiğinden çok çok harikaydı..

Sorunsuz...

Hatta arkasından ondan tam 2 sene sonra satın alınan centrino bilgisayarı kilitleyen bir çok uygulamayı 256 mb ram'ine karşın, banamısın demeden çalıştırdı..

Şu an 5. yaşında, hala göz bebeğim.. :)

Bu arada çok güzel bir fotoğraf elde ettim, çok da güzel kestim, ama yayınlamaktan vazgeçtim..

Ya bugün?

Bu pazarı nasıl değerlendirdim?

Sabah kalktım, kahvaltımı yaptım..

Sonra epey zamandır ilgilenmediğim bir başka göz bebeğimin yanına gittim, şöyle bir süzdüm..

Adam olur muydu acaba?..

Bianchi Aspid SF..

Eey gidi dedim aklıma o meşhur anım geldiğinde..

Birkaç saatlik bir çalışmanın sonunda yağlanmış, temizlenmiş ve yine sandığımdan çok çok daha sevindirici bir hal almıştı..

Arkasından bir zamanlar en çok sevdiğim eşyam olan bisikletimin (tam 10 seneliktir) üzerine çıktım.. Hadi dedim, gezelim biraz..

Yaklaşık 15 km kadar gezdik.. Hemen yanımda karadeniz..

6-7 km batıya, parkta bikaç tur, arkasından gerisin geriye..

Test sürüşü anlattı ki, değişmesi gereken birkaç parça var..

Yakındır değişecek..

Ve bugün bana anlattı ki..

Yaşıyorum..

Evet evet, ben buyum...